Mijn voeten blijven droog
ik loop op water dat
      jou niet draagt

gedicht wil niet geschreven
zwevende woorden strijken
      langs jouw gezicht

mijn pen hapt naar papier
vindt geen houvast meer
      net als onze lippen

mijn pappa vertrok

naar oorlogsland dat

ik alleen van atlas ken

het afkruisblad al vol

maar pappa kwam nog niet

het moet ook elke avond xe9xe9n 

niet meteen gaan vechten

probeer eerst te praten

is wat ik leer op school

pappa die moet andersom

meer weet mam er niet van

en ze streelt mijn haar 

maar daar zit niet de pijn

in ieder lied zal zij klinken

geuren in elke bloem

zoek haar maar niet

ze zit in mij

van binnen heerst de verte

de donkerste hoek

die me raadsels baart

x91k voel me veilig, bekend

als zon mij overschijnt

mensen schaterlachen

klaterhelder het water

alles om mij heen

opwekkend gekleurd

laat wolken

mij niet overschaduwen

meesleuren

naar onvermoede diepten

liever blijf ik nabij

lach oppervlakkig mee

Op 10 april is mijn boek Mirle uitgekomen.

Dit verhaal voor tieners en volwassenen speelt zich af in de toekomst. Een toekomst die niet eens meer zo ver weg behoeft te liggen. En waarin alle steden op de wereld zijn bedekt door grote koepels ter bescherming van de mensen tegen schadelijke straling. Mirle is een meisje dat in zox92n koepel woont. Over haar gaat dit verhaal evenals over bijzondere gebeurtenissen buiten de koepel. Mirle en haar vriendin Katma raken betrokken bij het leed van een gemuteerd volk dat buiten hun koepel woont. Een verhaal dat je niet meer zal loslaten totdat je de ontknoping hebt gelezen!

Illustraties en kaftontwerp van de Vlaamse kunstenaar Rudy Baeten.

Te bestellen door hier een reactie achter te laten.

Uitgeverij writehis(s)tory

ISBN 978-90-78935-65-0

prijs x8014

als jij je schaatsen onderbindt

om mijn ijs te komen breken

heb ik daar net een iglo mee gebouwd

zodat  jij schots en scheef blijft steken

aleer jij je hebt uitgehakt

sterren in je ruiten

tocht de deur naar draai

lig jij alweer buiten

omdat lucht woorden verstrooit
in het weifelende licht van opkomst
en ondergang 

dompel ik jouw woorden onder
tot ze zacht geweekt gaan drijven
en houvast bieden
aan al wat zinkt 

in
mijn
schoenen

de stormkering knelt dicht
waardoor wind en water vrij zijn
om te gaan of te blijven
net als jij
 
liever had ik
geen water gehoosd
geen hart op hol voelen slaan
ik nam
wat kwam
 
zo onlosmakelijk verbonden
voelt bevrijding als een ramp
 
met gesloten ogen
struikel ik mijn droom voorbij
 

jij zo ver weg

ben ik niet in staat een gedicht te schrijven

verdriet te benoemen

ooghoeken zwaar

maar niet van plan hun lading te lossen

emoties te tonen

hoe zal het zijn

straks

als de rivier uit zijn bedding treedt

gevoelens mogen vloeien

door jouw dam gestopt

de ballon waarin jij leeft

verliest treiterend zijn vorm

vernauwt zich terwijl ik

sta te kijken

geen lucht bij te blazen

de knoop veel te vast

ik kan je nog maar net

bereiken

het frxeale omhulsel

onderhoud ik met zorg

dat mag geenszins

bezwijken